6 نکته ای که باید در مورد آندهای تیتانیوم پلاتینه شده بدانید (2)
(ادامه دارد)
پلاتین روی سطح بیرونی آند ترجیح داده می شود زیرا در برابر خوردگی بسیار مقاوم است و می تواند جریان جریان را در اکثر محیط های الکترولیت بدون ایجاد یک لایه عایق بر روی خود تضمین کند. چون خوردگی نمی کند، محصولات خوردگی تولید نمی کند، بنابراین میزان مصرف آن بسیار پایین است.
پلاتین در نمکهای ذوب شده و اسیدها بی اثر است، در حالی که در آبهای رژیا حل می شود. خطر تردی هیدروژنی وجود ندارد. (شما می توانید در مقاله مقدمه ای بر شکنندگی هیدروژنی بیاموزید.) این یکی از معدود فلزات کمیاب است که کاملاً در برابر کلریدهای آب دریا مقاومت می کند.
تیتانیوم مقاومت نسبتا خوبی در برابر محیط های دریایی (به ویژه آب دریا) نشان می دهد. با محلول های غلیظ (80%) کلریدهای فلزی واکنش نمی دهد. با این حال، آن را مستعد حمله اسید هیدروفلوئوریک (HF) و اسید هیدروکلریک داغ (HCl) با غلظت های بالاتر است. حتی پراکسید هیدروژن و اسید نیتریک داغ می توانند به تیتانیوم حمله کنند. عوامل اکسید کننده معمولاً به تیتانیوم حمله نمی کنند زیرا به راحتی یک پوشش اکسید محافظ را تشکیل می دهند. با این حال، مواد غیر اکسید کننده مانند اسید سولفوریک (با غلظت بالای 5٪) و اسید فسفریک (بالای 30٪) می توانند به تیتانیوم حمله کنند. از نقطه نظر تردی هیدروژنی، تیتانیوم بهتر از تانتالیوم به عنوان ماده آند عمل می کند.
(ادامه دارد)
